Thursday, April 06, 2006

 

Ontwikkelingsproblematiek door de ogen van pere Ben

Mobaye, 4 April 2006,
Beste vrienden,
Het is weer bijna Pasen. De tijd vliegt voorbij. Op de eerste plaats wens ik U
allen een Zalig Paasfeest en een paar mooie dagen.
Hier in Mobaye gaat alles zo zijn gewone gangetje: een hoop mensen op bezoek en
genoeg werk. De bisschop is hier net 10 dagen geweest, samen met een paar van
zijn Europese medewerkers. Hele aardige mensen. Ook hebben we Tom Pronk (neef
van Maanicus) en zijn dochter op bezoek gehad. Heel sympathiek.
Met andere bezoekers hebben we nogal eens wat te stellen.
Zo hadden we een groep van 5 man die met veel eisen hun bezoek aangekondigd
hadden. 3 van die mensen kwamen uit Frankrijk (franse vastenaktie), een uit
Bangui en een uit Alindao.
Even vooraf: veel van die organisaties waar ik het over ga hebben ken ik al
jaren en in het verleden hebben we daar goed mee samengewerkt, maar zij
beginnen nu veelal hun strategie aan te passen aan de globalisering, met
kantoren en lobby's in Brussel en van vrijwilligersorganisaties beginnen ze
beroepsorganisaties te worden, met zware bijna onbetaalbare structuren. Daar
moeten ze geld voor vinden. Nu terug naar mijn verhaal.
Via de radio hadden ze al laten weten wat we allemaal moesten voorbereiden en
wanneer ze er zouden zijn.
Toen ze er waren (2 dagen vroeger dan afgesproken) wilden ze dat we meteen de
door hen verlangde en door ons georganiseerde bijeenkomst met een hoop mensen
twee dagen zouden vervroegen, want ze hadden "zakken vol geld" om projekten mee
te beginnen. Maar dat verhaal kende ik al, want een week van te voren hadden we
al een andere groep mensen die ook zeiden dat ze zo'n zak met geld hadden.
Bovendien komen er de komende weken nog een stel organisaties die allemaal
zeggen dat ze een zak vol geld hebben. Maar in feite hebben ze helemaal niks,
alleen hopen ze een hoop geld te kunnen krijgen van de Europese Unie. De
Europese Unie heeft namelijk,(ik geloof) 100 miljoen euro voor
ontwikkelingswerk in de RCA. Dat geld willen ze niet rechtsstreeks via de
regering maar via ontwikkelingsorganisaties geven. Nu staan al die
ontwikkelingsorganisaties allemaal te trappelen om met dat geld aan de slag te
gaan, maar daarvoor hebben ze goede projekten nodig. Zodoende is de "slag om de
ontwikkelingsprojekten" begonnen. Iedere organisatie wil een zo groot mogelijk
aandeel in deze "gouden markt" want daarmee kunnen ze hun eigen organisaties in
stand houden en vergroten. Het zijn allemaal organisaties die het goed met ons
voorhebben, maar zij willen op hun niveau niet samenwerken, maar zijn met
elkaar in concurrentie en dat kost handen vol ontwikkelingsgeld.
Dus ze komen als roofvogels naar de RCA en zwerven uit over het hele land:
dollar tekens in hun ogen en de mensen gouden bergen belovend. Dat zijn dan
studiereizen die ook van dat Europese geld betaald moeten worden. En zo
verdwijnt er al een behoorlijk deel van de 100 miljoen in
"studiereis"vergoedingen, in "studiereis"salarissen, in
"studiereis"papierwinkels en ga zo maar door.
Het laatste Europese projekt dat we hier hebben gehad, is vorig jaar
uitgevoerd: "Het opknappen van de structuren van de gezondheidszorg in de
streek". Een project waar de Europese Unie al jaren geleden het geld voor had
vrijgemaakt. En toen begon het: Jaar in jaar uit kwamen verschillende
organisaties die zich voordeden als ontwikkelings en vrijwilligers organisaties
naar Mobaye om een plan te ontwikkelen. Iedere keer waren ze bij ons te gast.
Iedere keer dezelfde beloftes "dit jaar gaan we beginnen" met prachtige
verhalen over wat ze allemaal zouden gaan doen: opknapbeurt van alle
ziekenhuizen en ziekenhuisjes, nieuwbouw, medicijnen, enz. Het waren steeds
mensen die zeiden dat ze zakken vol geld hadden en dat jaar in jaar uit.
Minstens 10 jaar lang.
Anderhalf jaar geleden was het dan eindelijk zover, maar van de 2 miljoen euro
was nog slechts de helft over. Een miljoen was verdwenen in studie.
Bovendien heeft de internationale organisatie die het klusje moest klaren zich
er met zo min mogelijk moeite vanaf gemaakt door het geld vooral uit te geven
voor: eigen salarissen (een Canadees en een Maliën), eigen auto's, auto's en
salarissen voor hun plaatselijke medewerkers, computers enz. 2
buitenboordmotoren met 2 geïmporteerde bootjes en ga maar door, maar aan het
ziekenhuis en aan de ziekenhuisjes elders in de provincie is niets gedaan. De
dokter vraagt mij nu dat ziekenhuis een beetje op te knappen. Ik heb hem laten
weten dat ik niet ga doen wat de organisatie die er tonnen voor had ontvangen,
niet gedaan heeft. Een positief onderdeel van dat projekt is wel dat ze er voor
gezorgd hebben dat de electriciteitscentrale van Mobaye weer werkt. Dat is toch
mooi meegenomen.
Maar nu even terug naar onze "gasten" die 2 dagen te vroeg kwamen. Ze kwamen al
binnen met de aankondiging dat ze miljoenen te verdelen hadden, dat we alleen
nog maar even een paar projectjes moesten maken en dat dat dan allemaal op 1
Januari 2007 zou kunnen beginnen met voor elk project een door hen geleverde
mijnheer/mevrouw om ons raad te geven.(Ze gaan er namelijk vanuit dat mensen in
het binnenland achterlijk zijn en zelf niet veel kunnen) Ik heb ze gevraagd om
eerst maar eens te gaan zitten, en hoe het kwam dat ze 2 dagen eerder waren dan
afgesproken, want dat ik een grote vergadering met een hoop mensen had
georganiseerd voor 2 dagen later. Nee, dat moest dan meteen veranderd worden,
het liefst nog dezelfde avond en anders de volgende morgen, want dan gingen ze
weer verder. Toen ben ik uit mijn slof geschoten: "Jullie zijn een stel
onbeschofte oplichters: 1. jullie hebben geen cent te makken, maar jullie zijn
gewoon handelaren in projecten waar jullie geld aan willen verdienen voor
jullie eigen organisatie. 2. Omdat jullie uit Europa en uit de hoofdstad komen
hebben jullie geen enkel respect voor de mensen in het binnenland en denken
jullie dat wij maar naar jullie pijpen moeten dansen en jullie op staande voet
als de "redders" moeten ontvangen en onze aganda's aan die van jullie moeten
aanpassen. 3. Jullie doen beloftes die jullie niet kunnen nakomen en geven de
mensen valse hoop en iedere keer worden die mensen weer bedrogen.
De volgende dag hebben we een kleine vergadering gehad met ze. Toen bleek
nogmaals dat ze absoluut niet geinyteresseerd waren in alles wat wij al doen,
maar alleen grote projekten wilden "verkopen".
Toen ik enkele voorbeelden gaf van dingen waar ze ons bij konden helpen bleek
dat steeds heel goed te zijn, maar moest het iedere keer veel groter en
kostbaarder.
1. Ons projectje om met een goede 2.500 euro 200 weeskinderen naar school te
helpen in 2007 en 2008 viel niet in goede smaak. Dat moest veel groter. Het
kwam er op neer dat ze voor 2.500 euro niet hun hele papierwinkel kunnen laten
draaien.
2. Bij een bezoek aan onze 2 bibliotheken kreeg ons voorstel om elk jaar 1.000
tot 2.000 euro te geven voor de aanschaf van boeken en tijdschriften, eenzelfde
minachtend onthaal: daar moest een veel groter project van gemaakt worden met
computers (die we al hebben, maar die we rustig nog een keer konden vragen),
met internetaansluiting (in een plaats waar geen telefoonverbinding is), met
video en "groot scherm" televisie, enz. enz.
3. Toen dacht ik een goed idee te hebben: In Mobaye staan nogal wat openbare
gebouwen: scholen, kleuterscholen, gevangenis, enz. die wel een opknapbeurt
kunnen gebruiken. Daar willen wij graag aan meehelpen op voorwaarde dat de
mensen het zelf gaan doen en ook inderdaad meehelpen. Dat vraagt tijd om ze
zover te krijgen, maar als ze er dan ook klaar voor zijn moet je de
werkzaamheden meteen starten en niet nog eens een jaar of twee jaar wachten.
Dus mijn voorstel: Laat ons kunnen beschikken over een fonds van 20 - 30.000
euro die we meteen kunnen gebruiken en waarvan we later verantwoording
afleggen. Toen keken ze me aan alsof ik op 28 December geboren ben (wat
natuurlijk waar is).
4. Toen kregen we het over alle projecten die hier in Mobaye al worden
uitgevoerd door grote internationale organisaties zoals AIDS en TUBERCULOSE
bestrijding en een voedselprogramma voor de scholen. Drie grote projecten die
tot nu toe alleen bestaan uit dure studiereizen, vormingscursussen, enz. Zo af
en toe wordt er ook een begin gemaakt met behandeling van zieken. Tuberculose
en Aids bestrijding: gratis. Ze komen met een partijtje medicijnen. De zieken
beginnen een behandeling en.... na een maand zijn de medicijnen op. Aidsremmers
moeten levenslang genomen worden en bij onderbreking van de behandeling is de
afloop binnen de kortste keren dodelijk. Gelukkig voor onze aidszieken is er de
missie om die behandelingen op onze kosten door te zetten. Tuberculose
medicijnen moeten 9 maanden lang genomen worden, zoniet wordt de
ziekteveroorzaker resistent en is de ziekte niet meer te bestrijden. De
voedselvoorziening voor de scholen heeft 28 dagen geduurd en sinds 3 maanden
wachten de scholen op nieuwe toevoer... En zo kunnen we doorgaan.
Het antwoord van mijn gasten uit de hoofdstad: "Ja maar dat is niet de fout van
die organisaties, want de nodige medicijnen, het nodige voedsel is niet meer in
het land te vinden."
Waarop ik heb geantwoord dat al die organisaties in prachtige terreinwagens met
grote zendantennes rondrijden en allemaal voorzien zijn van satelliet
telefoons. Ze kunnen er wel voor zorgen dat die wagens en die telefoons in
grote aantallen het land binnenkomen, maar ze zijn niet in staat om de
basisbenodigdheden voor hun werk (medicijnen, enz)in te voeren????? De
gezondheid van de bevolking kan ze allemaal geen barst schelen, het enige waar
ze op uit zijn is het "grote geld" om hun werkplaats en die van hun organisatie
in stand te houden: "Charity is big money" (De markt van de "Liefdadigheid" is
groot geld).
Ons weeskinderen projectje in Mobaye met zijn 200 weeskinderen naar school en
in de kleren gestoken met gezondheidszorg kost ons dit jaar ongeveer 2.500
euro. 2.500 euro die rechtsstreeks bij de kinderen terechtkomen. Zou het over
een van bovengenoemde organisaties gegaan zijn dan waren onze kinderen
waarschijnlijk nooit naar school gegaan en had het projectje minstens 10 keer
zoveel gekost.
Er zal wel weer een tijd komen dat zelfs de Europese Unie gaat inzien dat het
teveel geld kost en dat er eigenlijk nog niks bij de mensen voor wie het
bedoeld is terecht komt,.... maar dan zijn we weer een paar jaar verder. Nu
kunnen de regeringen nog trots laten zien hoeveel er voor ontwikkelingshulp
wordt uitgegeven, bovendien met al die "specialisten" is er wat minder
werkeloosheid....
Mijn opmerkingen aan de "blaaskaken" die hier met die "gouden bergen" leuren
wordt mij niet in dank afgenomen, want ik zou ze met open armen moeten
ontvangen.
Ik denk ook dat deze brief bij veel mensen in slechte aarde zal vallen, maar
dat neem ik voor lief. Ik ben wel geen "klokkenluider", alleen iemand die zijn
ogen niet in zijn zak heeft en die al 40 jaar met de mensen een nieuwe toekomst
probeert op te bouwen.
Tot slot wens ik U, waar ik deze brief mee begonnen ben, allen nog een Zalig en
Gezegend Paasfeest met een paar fijne dagen.
Ben van Breen.

Comments: Post a Comment

Links to this post:

Create a Link



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?