Piloten zonder Grenzen in de Centraal Afrikaanse Republiek

Titel: missie in Centraal Afrika
Auteur: Hans Swellengrebel
Genre: Ontwikkelingswerk
ISBN: 978-90-484-0316-5 (dus ook in elke boekhandel verkrijgbaar)
Vaste prijs: € 18,95
Formaat: A5
Uitvoering: Paperback
Afwerking: Gelijmd gebrocheerd
Aantal pagina's: 190

Zie ook:

. interview in het programma ‘de Ochtenden’: http://www.ochtenden.nl/afleveringen/32774869/
. interview met Afrikanieuws:
http://vedm.net/click2?l=0Fb5O&m=6zFE&s=Nnt1Z3
. interview met flyforfun in Belgie
http://www.flyforfun.be/?q=missie

Helaas, op het moment zit er niemand die voor de AMBB vliegt. Benzine is er niet of is te duur (3,60 euro per liter!). En er is wat je noemt een bezinningsmoment aangebroken. Welke weg gaan wij kiezen? Waaraan is op dit moment eigenlijk behoefte? Wie is er op dit moment nog gebaat bij een humanitaire vliegdienst in de CAR? Zijn er mensen die zich - nu pere Ben, de baas van de AMBB, is overleden - hard willen maken voor zo'n vliegdienst? Moeten we misschien een ander vlietuig kopen? Vliegtuigbenzine voor zuigermotoren is schaars en duur en wordt alleen nog maar schaarser en duurder. Ook andere humanitaire vliegdiensten zijn al overgestapt op een turboprop, die op de veel goedkopere en alom verkrijgbare kerosine lopen.

Hieronder het laatste nieuws vanuit de CAR:

The UNICEF office in the Central African Republic has just published their monthly report for November 2008. It contains a detailed overview on the current humanitarian, political and security situation, and provides an update on UNICEF’s ongoing activities in CAR.
Here is the summary of activities and events in November:

An attack by government soldiers against presumed bandits hiding in the country’s northwest led to the execution of 7 members of the APDR and the capture of 15 other rebels. The APDR threatened to withdraw from the peace dialogue if its members aren’t released.
A government convoy was ambushed 50km south of the border with Chad in the northeast. Nine soldiers were killed. The attackers belonged to the FDPC rebel movement.
In early November, the city of Sam Ouanjda was attacked by 40 armed men. Five of the attackers died and many of the city’s residents fled into the bush.
Funding of 600,000 Euros was received from ECHO to purchase therapeutic products that will be used to treat 900 children per month suffering from severe acute malnutrition.
UNICEF Goodwill Ambassador Joel Madden made a triumphant week-long trip throughout the CAR.
A technical training center was opened by UNICEF and the Diocese of Kaga Bandoro. The center provides two years of technical and academic education to vulnerable children between the ages of 14 and18.

€ 3 million for the north east

The European Commission signed a funding agreement of € 3 million with the Central African government for a programme to support the stabilization of the north-east of CAR. The programme is linked to the presence of the European Force in CAR and Chad (EUFOR). Four organizations were entrusted with its implementation.
The first contract of € 41,700 was signed with the Road Maintenance Fund, a governmental institution. The funds will be used to render the ferry in Boungou, on the main road from Bangui to the north-east, operational again and to evaluate the condition of the infrastructure around the ferry.Comité d’Aide Médicale, a French NGO, is the signatory of the second contract amounting to € 700,000. The project aims to ensure the access of the Vakaga population to basic health services, and maternal and child health care in the provincial hospital, using a sustainable approach.
Triangle Génération Humanitaire, another French NGO, will help to restore access to water and primary education through a project which will last for 32 months. In the two sectors, Triangle will build new infrastructure, such as schools, boreholes and wells, while increasing the local management capacity, especially by inviting the representatives of the technical ministerial departments to be directly involved and support the local actors in providing access to essential services in the Vakaga. The NGO therefore signed a contract of € 1.5 million with the European Commission.
The fourth funding agreement, for an amount close to € 450,000, was signed with the Aid Agency for Technical Cooperation and Development (ACTED). The NGO will construct 11 bridges or ducts to cross the wadis between Birao and Boromata. The worst stretches of track, about 10% of the 120 km, will be rehabilitated so as to facilitate the passage of vehicles. ACTED will also support the local administration with the updating of the Vakaga maps, namely by creating a geo-referenced database which contains information on the road network, villages, school, health centres and administrative services.
The activities of the four contracts are in the start-up phase.
For more information:pierre-yves.lambert@ec.europa.eu

John de Bruin heeft in juni de CAR verlaten. Zijn tijd zat er zowat op en de benzine was ook op. Dan kan je verder weinig meer doen. Pere Tanneguy is trouwens ook voorgoed uit Bangui vertrokken. Het zal ze in maison St Charles nog jaren spijten. Tanneguy was een ontzettend toffe peer.
Zeventien september is het nieuwe bloed aangetreden in de persoon van Cor van der Maar. Schilder uit Groningen en capabel sportvlieger. Samen met John is Cor naar de CAR gegaan om daar een half jaar de mensen van dienst te zijn. Helaas moest John al na een week weg, maar het geregel ging een stuk vlotter dan toen ik in september 2005 aantrad. Aan het eind van de week was alles geregeld zodat Cor zelfstandig onderweg kon.
Echter, het onderhoud bij Minair laat toch nog steeds te wensen over, waardoor Cor en John slechts één uur samen konden vliegen. Voor Cor een eerste kennismaking met dit - voor hem - nieuwe type vliegtuig. Gelukkig was pere Helmut ook net terug uit Oostenrijk, zodat hij Cor verder kan begeleiden. Maar Helmut is twee maanden weggeweest en hij heeft dus een stapel werk die in Mobaye op hem licht te wachten. Zodoende kan hij Cor niet de tijd geven die Cor nodig heeft.
Gelukkig komt zoals altijd de cavalerie net op tijd. Bas Hellings - ook exCAR ganger - is net terug van Namibie en wacht nu op een visum voor Indonesie waar hij in de voetsporen van zijn illustere voorganger Mario treedt. En dus heeft Bas wat tijd omhanden. Bas vond het een geweldig idee om even de mensen in de CAR te groeten, dus één oktober zat Bas op het vliegtuig naar Bangui.
En de volgende CAR ganger staat al op stapel. Aanstaande zondag krijgt hij een tweede interview en een vliegtest. Hij zal - als alles goed gaat - het stokje weer van Cor in de CAR overnemen.

p.s. leuk bericht (ahum) de benzine is een euro duurder geworden en kost nu 3,60 per liter. Het ding verbruikt 60 liter per uur. Pfffffffffffffffffffffffffffffff................

Informatie vind je onder de volgende link

http://nieuwsbrief.iwes.nl/index.php?id=MjE5NjIzODg3NjAw

Dear Mario,

During my holiday I visited with Tanneguy. He is finished with the RCA and glad because of it. The power in Bangui has now failed completely with chaos as a result. If health permits Tanneguy will continue in Douala. Pere Piet de Groot is dead.
Also pere de Bozendi is dead. They went with him to the best hospital but the generator was broken. The next had room but was too filthy and the last was OK but was crammed to the top and so they turned him down.
Two cooperants from Kembe were in Bangui with their parents. They took a cab from the centre d'acceuil to a restaurant at the river. The driver was quite drunk, took a wrong turn and ended up in front of the presidential palace. They were held for twenty hours suspected of being rebels trying to overthrow the government! Thanks to a French army officer who happened to see it all they were released. However nobody dared to let them go, so finally the president himself had to sign the release order.
In spite of this a growing number of volunteers are coming to the CAR. The French organisation DCC is the main provider. However many no longer have any affinity with catholics so on the 'workfloor' there is increased friction.

Stay well,

Hans

Gedurende de eerste dagen van juni gaf Piet te kennen dat hij zich niet goed voelde, geen koorts maar erg moe, diarree en zeer donker gekleurde urine. Het zou na een paar dagen wel weer over gaan, dacht hij. Zuster Moniek, die hem trachtte te verzorgen, was ongerust, gaf hem medicijnen, maar wist niet goed wat de precieze oorzaak van zijn ziekte was. Ze dacht aan een hepatitus. Ze stelde voor de dokter te laten komen, met wie zij al over zijn toestand gesproken had. Aanvankelijk was Piet het daar mee eens, maar vond het vervolgens weer helemaal niet nodig. Zijn toestand was heel wisselvallig. Het ene moment had je de indruk dat het zeer ernstig was, maar tien minuten later was hij weer op en voelde zich, volgens zijn zeggen, stukken beter.

Op vrijdagmorgen 6 juni gaf hij zelf te kennen wel naar Bangui te willen gaan voor wat serieuze onderzoeken, want hij wist heel goed dat in Mobaye de mogelijkheden op dit terrein erg beperkt zijn. Wij hebben toen meteen contact opgenomen met John de Bruin, de piloot van de AMBB in Bangui, die meteen op weg ging en rond 11.30 uur met zijn vliegtuigje in Mobaye landde. Wij hebben toen samen met Piet aan tafel gegeten en om 14.00 uur zijn ze naar Bangui vertrokken.

De eerste berichten vanuit Bangui leken ons hoopvol, maar toch hoorden wij al vrij snel dat het niet goed ging met Piet. De doktoren oordeelden dat Piet, gezien ook zijn leeftijd, beter in Nederland behandeld zou kunnen worden. De procedure van een evacuatie naar Nederland door “Europe Assistance” (een verzekeringsmaatschappij waarbij Piet was aangesloten) werd door pater Tanneguy Tiphaigne in gang gezet.. In de nacht van 17 op 18 juni was zijn toestand plotseling dusdanig verslechterd, dat men hem ’s morgens meteen van Saint Charles, het huis van de spiritijnen waar Piet logeerde, naar het ziekenhuis heeft moeten brengen. Volgens de doktoren was zijn toestand toen uiterst kritiek en moest men zich op het ergste voorbereiden. Die morgen kwamen er meerdere telefoontjes vanuit Bangui in Mobaye binnen, steeds alarmerender, en om 14.00 uur belde onze Regionaal Overste, pater Dieudonné Nzapalainga, dat Piet was “retourné chez son Père”. Rond 13.30 uur was Piet overleden. Heel onwezenlijk, omdat ik hem nog geen twee weken geleden zelf (zij het met enige moeite) in het vliegtuigje had zien stappen. Ik gaf me er rekenschap van dat hier voor de missie van Mobaye een lange periode werd afgesloten: 33 jaar, van 1975 tot 2008, heeft Piet op de missie gewerkt.

De catechist heeft meteen de klokken geluid en veel mensen stroomden toe om het droevige nieuws te vernemen. Die middag was er om 15.00 uur juist een bijeenkomst gepland van de parochiële commissie voor Vrede en Gerechtigheid. Wij hebben het grootste gedeelte van de vergadering besteed aan het afscheid en aan de voorbereiding van de uitvaart van Piet. Het was immers duidelijk dat zijn stoffelijk overschot teruggebracht zou worden naar Mobaye om vervolgens in Penge begraven te worden. Dit was zijn persoonlijke wens en daar was hier iedereen van op de hoogte.

Na afloop van deze vergadering zijn Helmut Buchegger, een Oostenrijks priester, die hier ook op de missie werkzaam is, en ikzelf naar Penge gereden, een dorpje op ongeveer 10 km van Mobaye, waar zich het Mariaal Centrum bevindt, door Piet zelf gesticht, om het droeve nieuws daar aan te kondigen. Heel het dorp barstte uit in een grote rouwklacht, vrouwen en kinderen wierpen zich tegen de grond, begonnen over de grond te rollen…., een ervaring die voor een buitenstaander onbegrijpelijk is en met geen pen te beschrijven. Wij zijn de kerk in gegaan, hebben de tijd genomen om samen met de aanwezige mensen te bidden, te zingen en getracht hen wat troost en moed in te spreken. Zij kunnen zich, evenals wijzelf overigens, het Mariaal Centrum nog moeilijk voorstellen zonder pater Piet de Groot.
Vervolgens hebben wij samen met de mensen de plaats bepaald waar Piet begraven zou worden. Ze waren erg blij dat Piet temidden van hen zou rusten. Aan meerderen onder hen had hij de plaats aangewezen. Wij keerden naar Mobaye terug en lieten het dorp achter in diepe treurnis.

Onze Regionaal Overste, pater Dieudonné Nzapalainga, en onze bisschop, Mgr. Peter Marzinkowski, die beiden in Bangui waren, besloten de uitvaart te laten plaats vinden op 27 juni, zodat zij beiden daarbij aanwezig zouden kunnen zijn. Daarom zou het lichaam eerst op 25 juni rond 16.00 uur vanuit Bangui vertrekken en, na een tussenstop in de missies van Alindao, Kongbo, en in de dorpen langs de weg naar Mobaye, die tot het werkterrein van Piet behoorden, in de loop van de morgen van 26 juni rond 11 uur in Mobaye aankomen. De afstand Bangui – Mobaye is ruim 600 km.

Om 3.00 uur was de “lijkwagen”, een dichte Toyota Landcruiser, in Alindao. Om zes uur werd daar in de cathedraal een Requiem Mis opgedragen, waarna het lichaam begeleid door de bisschop Mgr. Peter Marzinkowski naar de missie van Kongbo vertrok. Ook daar kregen de mensen tijdens een korte stop de gelegenheid om afscheid te nemen van Piet. Vervolgens ging het verder naar Mobaye, een afstand van 66 km. Langs deze weg liggen meerdere dorpen (Polonda, Nzinda, Serenga, Gbolo, Langandi, Kossinga, Guiyara) die aan de zorgen van Piet waren toevertrouwd. Begrijpelijkerwijze zouden deze dorpen voor heel wat vertraging op het geplande schema zorgen.

Rond 10.00 uur had zich in Mobaye een grote menigte christenen (en niet-christenen) verzameld in Kurbe, de wijk bij de ingang van het stadje, in afwachting van het stoffelijk overschot van Piet. Eerst rond 14.00 uur kwam de auto uit Bangui met de kist aan boord in zicht, direct gevolgd door een auto met een delegatie uit Kembe. In processie, misdienaars met kruis voorop, werd Piet door alle kerkelijke verenigingen onder het zingen van religieuze liederen naar de missie begeleid. Na de kist plechtig de kerk te hebben binnengedragen en voor het altaar te hebben geplaatst begon het défilé langs de baar, honderden mensen die afscheid kwamen nemen. Ze konden door een ruitje het stoffelijk overschot zien, wat voor de mensen hier heel belangrijk is. Om 16.00 uur begonnen wij met een plechtige H. Mis in een overvolle kerk, waarbij Helmut Buchegger, Brice Guiakouzou, Lezzin Ngbakoumbou en ik zelf voorgingen. Gedurende de H. Mis kwam de regionaal overste, Dieudonné Nzapalainga, met een delegatie uit Bangui en Bangassou aan.

De twee paters, Jean Mangisarapou en Blaise Kongomatchi, die het stoffelijk overschot van Piet vanuit Bangui naar Mobaye hadden gebracht, waren erg onder de indruk van het verdriet en meeleven van de mensen in de dorpen op hun route, die aan de zorg van Piet waren toevertrouwd. Vooral de uitingen van verdriet van de mensen van Langandi zouden ze niet snel vergeten, hoewel voor hen als Afrikanen deze uitingen van verdriet toch niet vreemd zijn.

Na de H. Mis bleef de kerk vol met mensen die de hele nacht bij Piet zouden blijven waken, zingend, biddend en dansend. Sommige oudere vrouwen hadden in een hoek van de kerk hun matje uitgespreid en lagen er rustig te slapen, zoals dat in de dorpen bij een dodenwake ook veel gebeurt. Een geliefde overledene laat je niet alleen, ook al ben je niet meer in staat daadwerkelijk te waken.

Donderdagavond rond 21.00 uur arriveerde nog een delegatie uit Bangassou: priesters, zusters, catechisten en goede kennissen van Piet (o.a. Marcellin Ndode Sikossi). Ze hadden tien uur gedaan over de ongeveer 250 km van Bangassou naar Mobaye vanwege de regen.

Vrijdagmorgen 27 juni om 6.30 uur kwam de bisschop, Mgr. Peter Marzinkowski de missie oprijden, gevolgd door een talrijke delegatie uit Alindao, priesters, zusters, lekenmissionarissen en afgevaardigden van de christenen. Tegelijk met hun komst begon het overvloedig te regenen, zodat wij niet om 7.00 uur naar Penge konden vertrekken zoals aanvankelijk de bedoeling was. Om 10.00 uur klaarde het op en vertrok de rouwstoet naar Penge. De grote massa mensen was ons reeds te voet voorgegaan. In Penge, “zijn Mariaal Centrum”, werd Piet aan de rand van het dorp weer opgewacht door de christenen en plechtig (kruis voorop, met missiedienaars, zangkoor, het legioen van Maria enz.) begeleid naar het kerkplein, waar in de open lucht de uitvaartdienst zou plaats hebben.

Een grote mensenmassa was samengestroomd vanuit Mobaye en de omliggende dorpen om Piet naar zijn laatste rustplaats te begeleiden. Het leek wel iets op de toeloop van mensen tijdens de door Piet jaarlijks georganiseerde Maria congressen, waar hij zo trots op was.

Onze bisschop, Mgr. Peter Marzinkowski, ging voor in de uitvaartplechtigheid omringd door twintig priesters. Hij sprak zijn grote waardering uit voor het geweldige pastorale werk dat Piet door de jaren heen verricht heeft en riep de christenen op zijn erfenis, het Mariaal Centrum, nu zelf levend te houden.

Onze Regionaal Overste, pater Dieudonné Nzapalainga, hield de preek, waarin hij het werk van Piet de Groot gedurende zovele jaren prees en het belang onderstreepte van het Mariale Centrum voor heel het bisdom.

Na de H. Mis werd Piet naar zijn laatste rustplaats gebracht, gedragen door de Afrikaanse priesters, een uitdrukking van hun kant van de achting voor zijn persoon en het respect voor zijn werk. Als Nederlands medebroeder werd mij gevraagd de laatste gebeden aan het graf uit te spreken, waarna de bisschop en alle aanwezige priesters voor een laatste keer Piet met wijwater gezegend hebben.
Piet rust nu, zoals hij zelf altijd gewenst had, in zijn Mariaal Centrum, temidden van zijn mensen wier leven door de jaren heen nauw vervlochten was geraakt met het zijne. Hij was een van hen geworden en zo werd het ook door de mensen van Penge gevoeld. Ook al is Piet niet meer levend aanwezig, het feit dat zijn lichaam temidden van hen rust is een grote troost en steun voor hen.

Hoe het nu precies verder zal gaan met het Mariaal Centrum en de dorpen waar Piet de zorg voor had, weten wij nog niet, maar Piet zal er vanuit de hemel wel op toezien dat het goed komt.


Piet Meeuws.

p.s. Zoals je weet is John weer terug in Nederland en het vliegtuig staat droog in Bangui. Er zou tot eind juli geen avgas te krijgen zijn. Intussen is Helmut naar Bangui geweest en hij kwam terug met het goede nieuws dat er vanaf maandag waarschijnlijk weer gevlogen kan worden. De avgas is intussen in Bangui gearriveerd. Zodra wij een officiele bevestiging krijgen wil Helmut naar Bangui gaan om het vliegtuig op te halen en in Mobaye te stationeren.. We'll wait and see !

Sinds ruim een week zit het grootste gedeelte van Bangui zonder electriciteit. Er zijn problemen met de installatie in Boali en in Bangui zou de hoofd generator stuk zijn. Men spreekt zelfs van sabotage. Dan kun je toch beter in Mobaye zitten met 24 uur per etmaal stroom. Het economische leven in Bangui ligt zowat lam: geen "vivres frais" in de winkels, alle werkplaatsen gesloten, de drinkwatervoorzienig werkt niet, enz. Zou je nog eens willen komen, dan ben je van harte welkom, maar ik raad je aan nog even te wachten

Sinds het begin van dit jaar hebben we in Bangui een nieuwe man op de bok zitten. John de Bruijn heeft de knuppel overgenomen van Bas Hellings. John (55) bestiert een belastingadvieskantoor in Nederland, maar de kinderen zijn de deur uit, en hij besloot dat er meer te doen is voor de wereld dan blauwe enveloppen afhandelen. En toen viel er een emailtje van PZG in de bus… De voormalige militaire vlieger met 4000 uur ervaring op zak besprak de zaak met echtgenote Marie-José, en kort daarop stapte John in het vliegtuig naar Bangui, met een half jaar junglevliegen in het vooruitzicht.

“Na twee maanden begin ik zo langzamerhand een beetje door te krijgen hoe de Orde van de Spiritijnen werkt. Als je ziet hoe de Kerk hier hulp verleent, kun je slechts roepen: Chapeau! Goed opgeleide, goed gemotiveerde en goed georganiseerde mensen die deel uitmaken van een organisatie die diep in de maatschappij van de Centraal Afrikaanse Republiek is geworteld en die een uiterst betrouwbare reputatie heeft. Die reputatie verleent ook veiligheid: je gaat niet schieten op mensen van wie je vroeger les hebt gehad en die alleen maar het beste met jou en je volk voor hebben.”

“De AMBB-Cessna vervult veel belangrijke taken. Naast het personenvervoer maakt hij deel uit van de infrastructuur; alleen in de hoofdstad is een bank, en de posterijen liggen al jaren op hun gat. Geld, liefst grote hoeveelheden, en post geef je dus aan de piloot mee, want Aviation Missionaire Bambari Bangassou is een van de weinige betrouwbare instellingen, en kennelijk straalt die betrouwbaarheid af op de piloot. Vervoer door de lucht is ook betrouwbaar, want daar vinden geen overvallen plaats.”

“Zo’n vliegtuig is een hele belevenis, en je wordt dan ook altijd enthousiast ontvangen. Vooral als je ook weer direct verder gaat is het een drukte van belang: passagiers eruit, bagage eruit, nieuwe bagage en passagiers erin, en o ja, monsieur Pilote, kunt u deze enveloppe daar en daar afgeven? En wilt u dit pakje met bloedmonsters even afgeven bij het instituut Louis Pasteur om ze op SIDA te laten testen, de Franse term voor AIDS. En wilt u dit pakje met geld aan die en die afgeven? Eenmaal weer terug in Bangui is natuurlijk het eerste dat je doet het bloed inleveren bij het Institut Pasteur. En passant krijg je dan de enveloppen met uitslagen mee van eerder uitgevoerde onderzoeken. Zo word je ook weer de brenger van vaak niet zo fijne boodschappen.”

“Ik ben ook al uitgenodigd door de zusters, nu van Franse afkomst, om te komen eten, en drie dagen geleden was ik ook al wezen eten bij de zusters die het schooltje bestieren waarvoor mijn vrouw Marie-José als vastenaktie een project heeft opgestart.”
“Een van de typisch Afrikaanse oplossingen voor Westerse problemen was die van het koeltransport: zodra de buffel geslacht was, werd hij in delen op handkarretjes geladen die dan door een hardrennende man werden weggebracht. Die man liep dan zo hard dat de vliegen die op de lekkernij afkwamen, hem niet konden bijhouden: dan heb je ook geen koelwagen nodig!”

“Het is verbazingwekkend te constateren hoeveel ontzag de Afrikanen hebben voor vier gouden strepen van 1,95 bij de HEMA: op aanraden van een van de paters had ik mijn strepen opgedaan, en ziet: De politieagenten sprongen in de houding, prevelden: “Oui, mon General, bonsoir mon Commandante”, en hup, we konden weer verder.”

“Ik ben naar de startbaan gereden om eens te aanschouwen hoe dat eruit ziet. Ik was al gewaarschuwd om af en toe de baan eens te inspecteren, want Afrika leeft! En zo ook de baan! Daar bedoel ik de termietenheuvels mee. De termieten kunnen bouwwerken maken van wel twee meter hoog, en die wil je niet op de startbaan. Ook een kleintje van 30 cm hoog niet, want een neuswiel raak je daar zo aan kwijt. Tijdig verwijderen dus, of laten verwijderen.”

“Wil je morgen vliegen, dan moet je vandaag de gendarmerie inlichten, zodat zij morgen de landingsbaan kunnen vrijmaken; men is zo bang dat rebellen op de landingsbaan zullen landen dat die telkens weer wordt afgesloten met autowrakken en boomstammen. Ik denk dat kleine toestellen er nog steeds goed kunnen landen, maar zonder die wrakken gaat het natuurlijk wel beter. Vervolgens moet het vliegtuig worden getankt, dus op naar het vliegtuig, sloten van de tanks af, meten hoeveel brandstof er nog in zit, d.w.z. hoeveel benzine is er gepikt, eventueel weer ernstig met de bewakers praten en naar de main apron taxiën.”

John de Bruijn

Schiphol, 3 februari 2008

Soms zit het tegen…

In een hangar op het vliegveld van Lelystad staat een beschadigde Cessna 206. De propeller is krom, het neuswiel is afgebroken en de vleugel is beschadigd. Het toestel heeft een noodlanding in de zware klei van de Flevopolder achter de rug en moet grondig worden gerepareerd eer het toestel weer de lucht in kan.
Eind januari stond het toestel op het punt om een lange reis naar Afrika te maken. Het zou in Tanzania worden ingezet voor humanitaire en medische hulpverlening in een gebied waar vervoer over de weg nauwelijks een optie is. De Cessna werd namens de desbetreffende hulpdienst aangeschaft door de Stichting Piloten Zonder Grenzen (PZG) op Schiphol. Zij haalden het toestel uit Hongarije en lieten het aanpassen aan zijn nieuwe ‘werkkring’ in Afrika. Het toestel kreeg extra tanks en bagageruimten, een brancard en andere radio’s.
Na maanden van inspanning was de Cessna klaar voor de grote ferryvlucht. Twee vrijwilligers van PZG zouden het toestel in ruim een week overvliegen naar Tanzania en feestelijk overdragen aan de hulpdienst in Arusha.
Bij één van de allerlaatste proefvluchten voor het vertrek ging het mis. Tijdens het aanvliegen van luchthaven Lelystad ontstond er motorstoring. De vliegers moesten vervolgens een noodlanding maken. Met grote tegenwoordigheid van geest wisten ze het toestel veilig aan de grond te zetten. De zware polderklei remde het toestel vervolgens zo sterk af dat de Cessna voorover met zijn propeller op de grond tot stilstand kwam. Doordat de snelheid voor de landing zo laag mogelijk was gemaakt sloeg het echter niet over de kop en beide vliegers kwamen met de schrik vrij. Het toestel heeft wel flinke schade opgelopen en het zal nog maanden aan de grond staan.
Het is een tragisch incident voor de Stichting Piloten Zonder Grenzen. Tevens is het een rampzalige tegenslag voor de Tanzaniaanse vliegdienst. Dit toestel was hárd nodig om de Tanzaniaanse mensen in anders onbereikbare gebieden medische zorg te verlenen.
Het ziet ernaar uit dat het aantal medische clinics en noodevacuaties van de vliegdienst maandenlang onmogelijk is tot de Cessna weer vliegklaar is.

Tenzij…

……er snel een bedrag op tafel komt waarvoor tijdelijk een vervangend vliegtuig kan worden gehuurd. Het kost ruim € 60.000,00 om 6 maanden te overbruggen voordat het huidige vliegtuig gerepareerd is.
Wilt u zich samen met PZG inzetten om dit geld bij elkaar te brengen, dan kunt u uw bijdrage overmaken op Postbankrekening 8856 t.n.v. PZG te Schiphol o.v.v. PZG/Tanzania en uw adresgegevens.
Helpt u PZG mee dit te realiseren?
Indien u meer informatie wenst bezoek dan onze website http://webmail.swellengrebel.info/index.cgi?timestamp=1202165037&md5=ChrQU9glVoaybKAMJAFQWA%3D%3D&redirect=http%3A%2F%2Fwww.pzg.nl%2F of stuur een email aan http://webmail.swellengrebel.info/index.cgi/login/hans@swellengrebel.info.authcustom/5D506D8FC59504C33379C821BA103EE0/1202127845?folder=INBOX&form=newmsg&to=info@pzg.nl. Telefonisch zijn we te bereiken Yvonne Russ +31 6-54343682.